Η γεωπολιτική κρίση και οι φόβοι για ενεργειακές ελλείψεις ωθούν κυβερνήσεις και επενδυτές σε νέα στρατηγική, όπου ορυκτά καύσιμα, πυρηνική ενέργεια και ανανεώσιμες πηγές συνυπάρχουν στο νέο ενεργειακό μοντέλο

Η νέα ενεργειακή αναταραχή που πυροδοτεί η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν αντιμετωπίζεται πλέον από τις αγορές ως ένα προσωρινό σοκ. Οι επενδυτές, οι κυβερνήσεις και οι ενεργειακοί κολοσσοί αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα περίοδο βαθύτερου μετασχηματισμού, όπου η ενεργειακή ασφάλεια επιστρέφει στο επίκεντρο της παγκόσμιας στρατηγικής.

Η ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ στις αρχές Απριλίου, με την οποία προειδοποιούσε το Ιράν για το ενδεχόμενο ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, λειτούργησε ως ακόμη ένα σήμα προς τις αγορές ότι η γεωπολιτική ένταση έχει πλέον άμεση επίδραση στις ενεργειακές ισορροπίες και στη συμπεριφορά του κεφαλαίου.

Οι διεθνείς αγορές έχουν ήδη αντιδράσει με έντονη νευρικότητα, όμως πίσω από τη βραχυπρόθεσμη αστάθεια διαμορφώνεται μια ευρύτερη αλλαγή. Η ενεργειακή μετάβαση δεν εξελίσσεται πλέον με τη γραμμική λογική που κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια. Η απομάκρυνση της κυβέρνησης Τραμπ από την επιθετική πράσινη ατζέντα της περιόδου Μπάιντεν έχει αλλάξει τις προτεραιότητες, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι η μετάβαση προς καθαρότερες μορφές ενέργειας έχει παγώσει.

Αντίθετα, αναδύεται ένα πιο σύνθετο ενεργειακό μοντέλο, το οποίο διαμορφώνεται από γεωπολιτικούς κινδύνους, περιορισμούς στην εφοδιαστική αλυσίδα, τεχνολογικές ανισορροπίες και αυξημένες πιέσεις στην πρόσβαση σε κεφάλαια και πρώτες ύλες.

Η νέα εποχή της ενεργειακής ασφάλειας
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή επαναφέρει με βίαιο τρόπο το ζήτημα της ενεργειακής αυτάρκειας. Οι κυβερνήσεις αντιλαμβάνονται πλέον ότι η εξάρτηση από ασταθείς περιοχές παραγωγής μπορεί να προκαλέσει σοβαρές διαταραχές στην οικονομία και στις κοινωνίες.

Σε αυτό το περιβάλλον, ενισχύονται οι πιέσεις για ταχύτερη ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης, μεγαλύτερη αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας και διεύρυνση των στρατηγικών ενεργειακών αποθεμάτων.

Καθώς η κρίση βαθαίνει και εμφανίζονται προβλήματα στον εφοδιασμό, αρκετές χώρες αναγκάζονται να κινηθούν σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Οι Φιλιππίνες έχουν ήδη κηρύξει ενεργειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προειδοποιώντας ότι τα αποθέματα επαρκούν μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, αρκετά ασιατικά κράτη εφαρμόζουν μέτρα περιορισμού της κατανάλωσης ενέργειας.

Η πίεση εντείνεται και από νέες διαταραχές στην αγορά LNG, καθώς μονάδες υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αυστραλία επηρεάστηκαν από ακραία καιρικά φαινόμενα και κυκλώνες, περιορίζοντας περαιτέρω τη διαθέσιμη προσφορά.

Στην Ευρώπη, η συζήτηση μετατοπίζεται πλέον από την πράσινη μετάβαση στην επιβίωση του ενεργειακού συστήματος σε περιβάλλον κρίσης. Η Βρετανίδα υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς έχει καλέσει τις χώρες της G7 να επιταχύνουν τις επενδύσεις στην καθαρή και πυρηνική ενέργεια, θεωρώντας ότι μόνο έτσι θα μειωθεί η μελλοντική έκθεση στις ακραίες διακυμάνσεις τιμών.

Η ανάγκη για άμεσες λύσεις
Παρά τη μακροπρόθεσμη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές, η σημερινή κρίση αποκαλύπτει ένα σκληρό δεδομένο: τα ενεργειακά συστήματα δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη.

Οι κυβερνήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα άμεσο πρόβλημα επάρκειας και αναζητούν λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν γρήγορα. Η ηλιακή, η αιολική και η πυρηνική ενέργεια απαιτούν χρόνια αδειοδοτήσεων, κατασκευών και ενσωμάτωσης στα δίκτυα.

Αντίθετα, η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου μπορεί να αυξηθεί ταχύτερα μέσω ήδη υφιστάμενων υποδομών, αγωγών και εγκαταστάσεων. Σε περιόδους κρίσης, οι κυβερνήσεις δεν λειτουργούν με ιδεολογικά κριτήρια μεταξύ «καθαρής» και «συμβατικής» ενέργειας. Επιλέγουν κυρίως ό,τι μπορεί να αποτρέψει ελλείψεις και κοινωνική αποσταθεροποίηση.

Ο επίτροπος Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Νταν Γιόργκενσεν έχει ήδη προειδοποιήσει ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να προετοιμαστούν για παρατεταμένες διακοπές και μακρά περίοδο ενεργειακής πίεσης.

Η επιστροφή των ορυκτών καυσίμων
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, πολλές χώρες επιστρέφουν σε λύσεις που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν υπό απόσυρση. Η Γερμανία και η Ιαπωνία εξετάζουν αύξηση της παραγωγής από άνθρακα για να περιορίσουν την πίεση στις τιμές και να ενισχύσουν την επάρκεια του συστήματος.

Η Ιταλία εξετάζει παράταση λειτουργίας ανθρακικών μονάδων για περισσότερο από μία δεκαετία, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χαλαρώσει προσωρινά ορισμένους περιορισμούς που σχετίζονται με το ρωσικό πετρέλαιο.

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι σε περιόδους γεωπολιτικής αστάθειας η ενεργειακή ασφάλεια στηρίζεται τελικά στη διαφοροποίηση πηγών και όχι στην πλήρη εγκατάλειψη συγκεκριμένων μορφών ενέργειας.

Η Γερμανία αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μεταστροφής. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, η χώρα επανέφερε προσωρινά σε λειτουργία μονάδες άνθρακα για να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε από τη μείωση των ρωσικών ροών φυσικού αερίου.

Παρότι το Βερολίνο διατηρεί επισήμως τον στόχο σταδιακής εξόδου από τον άνθρακα έως το 2038, οι πρόσφατες εξελίξεις έχουν ανοίξει ξανά τη συζήτηση για επανεξέταση του χρονοδιαγράμματος. Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς εμφανίζεται πιο ανοιχτός σε λύσεις έκτακτης ανάγκης, όπως η επιτάχυνση μονάδων φυσικού αερίου.

Παράλληλα, η Γερμανία συνεχίζει να απορρίπτει την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, επιλογή που εξακολουθεί να προκαλεί έντονες πολιτικές αντιδράσεις λόγω της επιρροής των Πρασίνων.

Το κεφάλαιο ακολουθεί τα κέρδη
Η αντοχή των ορυκτών καυσίμων δεν εξηγείται μόνο από τις γεωπολιτικές ανάγκες αλλά και από τη συμπεριφορά των επενδυτών και των ενεργειακών εταιρειών.

Οι μεγάλοι πετρελαϊκοί όμιλοι διαθέτουν δεκαετίες τεχνογνωσίας και τεράστιες υποδομές γύρω από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αυτό καθιστά πιο πιθανό να συνεχίσουν να επενδύουν στους ίδιους τομείς αντί να στραφούν μαζικά στις ανανεώσιμες πηγές.

Την ώρα που οι ευρωπαϊκές οικονομίες πληρώνουν υψηλό τίμημα για τις ενεργειακές εισαγωγές, εταιρείες όπως η Shell, η BP και η ExxonMobil καταγράφουν ισχυρή κερδοφορία, η οποία πιθανότατα θα κατευθυνθεί ξανά σε έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου όπου οι αποδόσεις θεωρούνται πιο σταθερές και προβλέψιμες.

Ταυτόχρονα, η πραγματική ώθηση προς τις ανανεώσιμες πηγές προέρχεται κυρίως από νέο επενδυτικό κεφάλαιο και όχι από τους παραδοσιακούς ενεργειακούς κολοσσούς.

Το νέο ενεργειακό μείγμα
Παρά την προσωρινή επιστροφή στα ορυκτά καύσιμα, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι αυτή η μετατόπιση δεν συνιστά οριστική εγκατάλειψη της ενεργειακής μετάβασης. Αντίθετα, εκτιμούν ότι το επόμενο στάδιο θα βασιστεί σε ένα πιο πολυδιάστατο μοντέλο, όπου θα συνυπάρχουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πυρηνική ενέργεια και ανανεώσιμες πηγές.

Η αυξανόμενη ανάγκη για διαφοροποίηση αναμένεται να ενισχύσει τη ζήτηση για κρίσιμες πρώτες ύλες όπως το ουράνιο, το λίθιο και οι σπάνιες γαίες.

Παράλληλα, η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου εκτός Μέσης Ανατολής αναμένεται να ενισχυθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια, με περιοχές όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Νιγηρία, η Μοζαμβίκη και η Γουιάνα να αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία.

Για τους επενδυτές, η νέα πραγματικότητα σημαίνει ότι οι ευκαιρίες δεν περιορίζονται μόνο στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το μέλλον πιθανότατα θα ανήκει σε ένα πιο σύνθετο ενεργειακό σύστημα, όπου η ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια εφοδιασμού, το κόστος και τη γεωπολιτική σταθερότητα θα καθορίζει τις επόμενες μεγάλες επενδυτικές κινήσεις.

Πηγή: newmoney.gr

Διαβάστε επίσης: Δημογραφικό: Το παγκόσμιο πρόβλημα για συνταξιούχους και εργαζομένους