Δύο διπλωμάτες χάραξαν με χάρακα τα σύνορα της Μέσης Ανατολής πάνω σε έναν χάρτη. Έναν αιώνα μετά, οι γραμμές της Συμφωνίας Σάικς – Πικό συνεχίζουν να αιμορραγούν

Η αίθουσα είναι κλειστή. Οι χάρτες απλωμένοι πάνω στο τραπέζι. Μολύβια, χάρακες, σημειώσεις και αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Δεν υπάρχουν Άραβες. Δεν υπάρχουν λαοί. Δεν υπάρχουν κράτη. Υπάρχουν μόνο σφαίρες επιρροής.

Ο Βρετανός διπλωμάτης Μαρκ Σάικς και ο Γάλλος ομόλογός του Φρανσουά Ζωρζ Πικό τραβούν γραμμές πάνω στον χάρτη της Μέσης Ανατολής. Κόκκινες για τη Βρετανία. Μπλε για τη Γαλλία.

Το ημερολόγιο γράφει 16 Μαΐου 1916. Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή γεννιέται ο σύγχρονος γεωπολιτικός εφιάλτης της Μέσης Ανατολής.

Η περίφημη Συμφωνία Σάικς – Πικό δεν ήταν απλώς μία μυστική διπλωματική συμφωνία ανάμεσα σε δύο αποικιακές δυνάμεις. Ήταν η στιγμή που η Δύση αποφάσισε πώς θα μοιράσει τον αραβικό κόσμο μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας — χωρίς να ρωτήσει κανέναν από όσους ζούσαν εκεί.

Και περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, οι συνέπειες εκείνων των γραμμών εξακολουθούν να επηρεάζουν πολέμους, εξεγέρσεις, θρησκευτικές συγκρούσεις, πετρελαϊκές κρίσεις και τελικά την ίδια την παγκόσμια οικονομία.

Από το Ιράκ και τη Συρία μέχρι τα Στενά του Ορμούζ και τις τιμές του Brent, η σκιά της Σάικς – Πικό δεν έφυγε ποτέ.

Οι γραμμές που (δεν) έπρεπε να χαραχτούν

Όταν Βρετανοί και Γάλλοι υπέγραφαν τη μυστική συμφωνία, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος συνεχιζόταν ακόμη. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έμοιαζε καταδικασμένη και οι μεγάλες δυνάμεις προετοιμάζονταν ήδη για τη «μοιρασιά» της επόμενης ημέρας.

Η συμφωνία προέβλεπε ουσιαστικά τον διαμελισμό της Μέσης Ανατολής σε ζώνες ελέγχου.

Η Γαλλία θα αποκτούσε επιρροή στη σημερινή Συρία και τον Λίβανο. Η Βρετανία θα κυριαρχούσε στο Ιράκ, την Ιορδανία και στις περιοχές που οδηγούσαν προς τον Περσικό Κόλπο.

Το πρόβλημα ήταν ότι τα σύνορα δεν χαράχτηκαν με βάση λαούς, θρησκείες ή ιστορικές πραγματικότητες. Χαράχτηκαν με βάση συμφέροντα.

Σουνίτες, σιίτες, Κούρδοι, χριστιανικοί πληθυσμοί και φυλές βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μέσα σε τεχνητά κράτη που συχνά δεν είχαν πραγματική εσωτερική συνοχή. Η Μέση Ανατολή δεν «γεννήθηκε». Σχεδιάστηκε.

Και πολλές από τις συγκρούσεις που ακολούθησαν ήταν, στην πραγματικότητα, συγκρούσεις που είχαν ενσωματωθεί εξαρχής στον χάρτη.

Το πετρέλαιο άλλαξε τα πάντα

Την εποχή της συμφωνίας, το πετρέλαιο δεν είχε ακόμη αποκτήσει τη στρατηγική σημασία που θα αποκτούσε αργότερα. Όμως οι Βρετανοί είχαν ήδη καταλάβει κάτι κρίσιμο: ο 20ός αιώνας θα ανήκε στην ενέργεια.

Το βρετανικό ναυτικό περνούσε από τον άνθρακα στο πετρέλαιο. Η αυτοκρατορία χρειαζόταν πρόσβαση σε ενεργειακές πηγές και ασφαλείς θαλάσσιες διαδρομές.

Και ξαφνικά, η Μέση Ανατολή μετετράπη σε γεωπολιτικό θησαυρό.

Τα κοιτάσματα του Ιράκ, οι θαλάσσιοι δρόμοι του Περσικού Κόλπου και αργότερα η σπουδαιότητα των Στενών του Ορμούζ έγιναν ζητήματα ζωτικής σημασίας για τις μεγάλες δυνάμεις.

Η Σάικς – Πικό δεν ήταν απλώς μια συμφωνία συνόρων. Ήταν το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο της μάχης για τον έλεγχο της ενέργειας.

Η «προδοσία» που δεν ξεχάστηκε ποτέ

Το ακόμη πιο εκρηκτικό στοιχείο ήταν ότι η συμφωνία παρέμενε μυστική την ώρα που οι Βρετανοί υπόσχονταν στους Άραβες ανεξαρτησία εάν επαναστατούσαν κατά των Οθωμανών.

Όταν οι Μπολσεβίκοι αποκάλυψαν το περιεχόμενό της μετά τη Ρωσική Επανάσταση, η οργή στον αραβικό κόσμο ήταν τεράστια.

Πολλοί στη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα τη Σάικς – Πικό ως τη στιγμή της μεγάλης δυτικής προδοσίας. Και αυτό το ιστορικό τραύμα συνεχίζει να επηρεάζει βαθιά την περιοχή.

Δεν είναι τυχαίο πως όταν τo ISIS κατέλαβε περιοχές μεταξύ Συρίας και Ιράκ για να σχηματίσει το εφιαλτικό χαλιφάτο του, διεκήρυττε ότι «καταστρέφει τα σύνορα της συμφωνίας Σάικς – Πικό».

Για εξτρεμιστές, εθνικιστές ή ισλαμιστές της περιοχής, τα σημερινά σύνορα παραμένουν «ξένα» και επιβεβλημένα.

Από το 1916 στο Ορμούζ του 2026

Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται από τις γραμμές εκείνου του χάρτη.

Τα Στενά του Ορμούζ — από όπου περνά περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου — παραμένουν το πιο επικίνδυνο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη.

Κάθε κρίση μεταξύ Ιράν και Δύσης στέλνει κύματα πανικού στις αγορές, κάθε ημέρα αποκλεισμού ανεβάζει το Brent. Κάθε γεωπολιτική αναταραχή μεταφράζεται σε ακριβότερη βενζίνη, υψηλότερο πληθωρισμό και πιέσεις στη Wall Street.

Αυτό ακριβώς βλέπει σήμερα ο κόσμος. Οι αγορές φοβούνται ότι ένας παρατεταμένος ενεργειακός πόλεμος στη Μέση Ανατολή μπορεί να αναβιώσει το σοκ του 2022: ακριβό πετρέλαιο, επίμονο πληθωρισμό, υψηλά επιτόκια και ασφυκτική πίεση σε μετοχές και ομόλογα.

Με έναν παράδοξο τρόπο, οι γραμμές που χάραξαν ο Σάικς και ο Πικό πριν από 110 χρόνια εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμη και σήμερα τα αμερικανικά επιτόκια, τη Fed και τις αποτιμήσεις της Wall Street.

Οι αυτοκρατορίες έφυγαν — η αστάθεια έμεινε

Η Βρετανική και η Γαλλική Αυτοκρατορία ανήκουν πλέον στην ιστορία. Το σύστημα που δημιούργησαν επιβιώνει ακόμη – αλλά με βαθιές πληγές.

• Η Συρία διαλύθηκε με έναν εμφύλιο και τώρα παλεύει να ανασάνει.
• Το Ιράκ πέρασε από κατοχή, εμφύλιο και τρομοκρατία.
• Ο Λίβανος ζει διαρκώς στα όρια της κατάρρευσης.
• Οι σχέσεις Ιράν – Δύσης παραμένουν εκρηκτικές.

Και πίσω από όλα αυτά υπάρχει πάντα η ίδια βασική αλήθεια: η Μέση Ανατολή δεν απέκτησε ποτέ πραγματικά σταθερή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Οι μεγάλες δυνάμεις σχεδίασαν μόνες τους σύνορα. Δεν δημιούργησαν ισορροπία.

Η συμφωνία που δεν τελείωσε ποτέ

Η Συμφωνία Σάικς – Πικό θεωρητικά ανήκει στην ιστορία. Στην πράξη όμως, ίσως να μην τελείωσε ποτέ. Ζει μέσα στις συγκρούσεις Συρίας και Ιράκ. Ζει στον ανταγωνισμό Σαουδικής Αραβίας – με άλλους παίχτες της περιοχής. Ζει στις πετρελαϊκές κρίσεις.  Ζει στις τιμές της βενζίνης και στις αναταράξεις των αγορών.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας: δύο διπλωμάτες που χάραξαν γραμμές πάνω σε έναν χάρτη το 1916 συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία του 2026.

Πηγή: naftemporiki.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ενέργεια: Γιατί η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν έχει οδηγήσει ακόμη το πετρέλαιο σε ακραίες τιμές